دانلود آهنگ حسن زیرک هه‌م نارنجه و هه‌م بی‌یه | اجرای رادیو کرمانشاه

**قه‌یتانی دوو لێوانی**

قەیتانی دوو لێوانی، نەماوم لە سوێبانی
فدای آن دو لب زیبایت شوم، دیگر توان و پناهی برایم نمانده است.

بە ملوێنێ هەرزانی
ای محبوب نازنین و جوان.

ئاخ دەڵێم بمدەیە ماچێ، پێم بڵێ لە کوێ میوانی
آه، می‌گویم بگذار تو را ببوسم؛ بگو مهمان کدام دیاری هستی؟

نارنج لەگەڵ هەرمێ بێ، یار من شیرین گڕوێ بێ
نارنج و گلابی با هم زیبا هستند، اما یار من از همه شیرین‌تر است.

خۆ ناوێرم ئەو کچەی ماچ کەم، بۆ عالەمی فێر دەبێ
جرأت نمی‌کنم آن دختر را ببوسم، مبادا مردم باخبر شوند.

من دەڵێم یارم بدوێنم، دوژمن چاوی کوێر دەبێ
من فقط می‌خواهم با یارم سخن بگویم، دشمن هر چه می‌خواهد بگوید.

---

قەیتانی هەر دوو لێوی، مەمکی نارنج و سێوی
فدای هر دو لبش شوم؛ سینه‌اش چون نارنج و سیب است.

ئوف، بای دێ، بسکان دەبزێوی
آه، باد می‌وزد و گیسوانش را به حرکت درمی‌آورد.

ئاخ دەڵێم ئاوێزانت بم، هەر دەڵێی توولە مێوی
آه، می‌گویم بگذار در آغوشت بگیرم، چون خوشه انگور زیبایی.

نارنج لەگەڵ هەرمێیە، یارم شیرین گڕوێیە
نارنج و گلابی با هم‌اند، اما یارم از همه شیرین‌تر است.

خۆ بەردەرکی ماڵە یارم، قەراغە و جادە ڕێیە
درِ خانه یارم کنار جاده و گذرگاه است.

خۆ بەردەرکی ماڵە یارم، پۆستی گوێچکە دەرێیە
آستانه خانه یارم با پوست بره آراسته شده است.

---

قەیتانی لێوی جوانە، سەرتۆپی کوردستانە
فدای لبان زیبایش شوم، او زینت کردستان است.

مامزی دەشتی بۆکانە
آهوی دشت‌های بوکان است.

پێم گوت ئاوێزانت بم، تا سبه‌ینێ ئەو دەمە
به او گفتم بگذار تا صبح در آغوشت بمانم.

ئاوری لە من بەرداوە، بەژنی دار حەیزەرانە
با قامت چون سرو خود، آتش بر دلم افکنده است.

---

لەبەر ئەو ژنە ڕەشتاڵە، قەدی دەڵێی شمشاڵە
به خاطر آن دختر گیسومشکی، با قامتی چون شمشال.

من سەر کەمە سەر ڕانت، پێم دادە بەو دەسماڵە
سر بر زانویش می‌گذارم و دستمالش را می‌بوسم.

گەر گوڵە پرسی کێیە، ڕامژێنە بڵێ منداڵە
اگر بپرسند این گل از آنِ کیست، بگو کودکی عاشق اوست.

گەر گوڵە پرسی کێیە، بمشێلە بڵێ بێ حاڵە
اگر پرسیدند حالش چگونه است، بگو از عشق بیمار است.

---

کەی دانیشین دوو بە دوو، کەڵەگەت و خاڵ لە ڕوو
چه زمانی دو نفری کنار هم می‌نشینیم، با آن گیسوان و خال صورتت؟

مەمکت خڕ کرد وەک هەڵو، سینگت بەفری ئەڵمەڵوو
سینه‌ات همچون برف سفید و لطیف است.

ئاخ نەخۆشم بۆ لێوئاڵێ، بۆ ویم ئاور تێبەر بوو
آه، برای بوسه‌ای از لبانت بیمار شده‌ام و آتش عشق در دلم افتاده است.

من چی بکەم یاڕەب، چی بکەم، ڕۆیی لە دەستم دەرچوو
خدایا چه کنم؟ عشق اختیار را از من گرفته است.

هەم نارنجە و هەم بێیە، ماڵیان لەسەر خڕێیە
هم نارنج و هم بِه، خانه‌شان بر بلندی قرار دارد.

بەردەرکی ماڵە یارم، پۆستی گوێچکە دەرێیە
آستانه خانه یارم با پوست بره آراسته شده است.