دانلود آهنگ حسن زیرک چاوباز و ئه‌برو که‌وان | اجرای رادیو تهران

**چ خودا هەڵدەگری**

چ خودا هەڵدەگری، غەرقم کەی لە غەم؟
ای خدا، تا کی باید در دریای غم غرق باشم؟

مەیلم بدەیە، یان زۆر و یان کەم
محبتت را به من ببخش؛ کم باشد یا زیاد، برایم کافی است.

ئەی چاوباز و ئەبرۆ کەوان
ای یار با چشمان شکارچی و ابروان کمانی.

کچێ، ڕوحمی خێرت بێ، چاوجوان
ای دختر زیبارو، خدا خیرت دهد.

ئەی بۆ تۆ مردم، پێ نازان
من برای تو جان می‌دهم و تو از آن بی‌خبری.

ئاورت تێ بەردام، فاتم گیان
ای فاتم جان، آتش عشق را در دلم افکندی.

---

دڵەکەی وەر گرتم، وازی لێ هێنام
دلش را ربودم و آرامش از وجودم رفت.

نەمزانی چی بوو، جەرگی دەرهێنام
ندانستم چه شد که جگرم از سینه بیرون کشیده شد.

ئەی عەنتیکە و تۆی بەڵەک‌چاو
ای یار بی‌همتا با چشمان سیاه و دلربا.

ڕوحمی خێرت بێ، زوڵف خاو
خدا خیرت دهد، ای صاحب گیسوان بلند.

ئاورت تێ بەردام، کەس نەماو
آتش عشقت مرا سوزاند و دیگر توانی برایم باقی نگذاشت.

بۆ تۆ نەماوم، ئەی کچێ خۆشناو
ای دختر خوش‌نام، همه هستی‌ام را در راه تو از دست داده‌ام.

---

دڵەکەی وەر گرتم، وازی لێ هێنام
دلش را ربودم و خودم بی‌قرار شدم.

نەمزانی چی بوو، جەرگی دەرهێنام
نمی‌دانستم عشق، چنین جگرم را خواهد سوزاند.

ئەی چاوباز و ئەبرۆ کەوان
ای یار با چشمان دلربا و ابروان کمانی.

سنگەکەت بەفری کەلێ خان
سینه‌ات چون برف سپید و پاک است.

من بۆ تۆ مردووم، سەرگەردان
من برای تو جان داده‌ام و سرگردان مانده‌ام.

کوشتوومت بە چلەی زستان
در سخت‌ترین سرمای زمستان، عشقت مرا از پا انداخت.

---

ئەو ماڵەی هەمە، با بچێ بە تاڵان
اگر لازم باشد، همه دارایی‌ام فدای تو.

باڵای تۆم دەوێ، دەم لەسەر خاڵان
من تنها قامت رعنا و خال زیبای تو را می‌خواهم.

ئەرێ یاڵڵا، یا سوڵتان، هاوار، گیان دەڕوانێتە بورهانی
ای خدا، ای سلطان، فریادم را به آسمان‌ها برسان.

ئەی ئاگاداری یارم بێ
کاش کسی از حال یارم خبر داشته باشد.

وەی کاک ئەحمەد لە سلێمانی
ای کاک احمدِ سلیمانی.

دڵەکەی وەر گرتم، بۆ خۆی لێیدا ڕۆی
دل مرا با خود برد و رفت.

پرسی پێ نەکردم، دەڕۆی یا ناڕۆی
حتی نپرسید که می‌رود یا می‌ماند.

**مفهوم شعر**

این ترانه یکی از آثار عاشقانه و فولکلور کردی است که از زبان عاشقی روایت می‌شود که در آتش عشق می‌سوزد و خود را گرفتار سرنوشتی تلخ می‌بیند. شاعر در آغاز، از خداوند می‌پرسد تا چه زمانی باید بار این غم سنگین را به دوش بکشد و تنها آرزویش این است که اندکی محبت از معشوق نصیبش شود.

در ادامه، با توصیف زیبایی‌های معشوق؛ از **چشم‌های شکارچی، ابروهای کمانی، گیسوان بلند و چهره دلربا**، اعتراف می‌کند که همین زیبایی‌ها آرامش و جانش را گرفته‌اند. او خود را عاشقی سرگردان می‌داند که در سردترین روزهای زندگی، از عشق محبوب زخم خورده و حتی حاضر است تمام دارایی و زندگی‌اش را فدای او کند.

بخش پایانی شعر، اوج حسرت و اندوه عاشق است؛ جایی که می‌گوید معشوق بدون هیچ سخنی، دلش را با خود برد و رفت و حتی از او نپرسید که آیا توان تحمل این جدایی را دارد یا نه. پیام اصلی شعر، **عشق عمیق، فداکاری، بی‌وفایی معشوق، دلتنگی و شکایت از سرنوشت** است؛ مفاهیمی که با زبانی ساده اما بسیار تأثیرگذار بیان شده‌اند.