دانلود آهنگ له‌رزان له‌رزان از ناصر رزازی | شایی و هه‌ڵپه‌ڕکه‌ی کوردانه

له‌ ناکه‌س کاریا خاکم به‌سه‌ر ڕۆیی به‌با عومرم
از نامردمی روزگار، عمرم چون خاکی بر باد رفته است.

خوشه‌ بمژێنی تا له‌به‌ر قاپی که‌سێ بمرم
خوش‌تر آن است که بمیرم تا اینکه بر درِ کسی خوار شوم.

له‌ شاگردانی کۆڕی عه‌شقم جێ هه‌ر له‌وێ ده‌گرم
من از شاگردان مکتب عشق هستم و جایم همان‌جاست.

كه‌ من مشتێ چڵ و چێوم به‌ چی بم که‌ڵکی کوێ ئه‌گرم
من مشتی خاک ناچیزم، ببینم به چه کار و به درد چه کسی می‌خورم؟

كه‌ دادی یه‌ئسی خۆمم برده‌لا ئه‌و عارفه‌ توند بوو
فریاد ناامیدی‌ام را نزد آن عارف سخت‌گیر بردم.

وتی ئاخر سبه‌ینێ جه‌ژنه‌ خوێنی تۆ له‌پێ ئه‌گرم
گفت: فردا عید است و خون تو را به پای آن قربانی می‌کنم.

كه‌ سینه‌ی ڕێشمی به‌و تێغه‌ی نازه‌ی ئه‌نجن ئه‌نجن کرد
آن تیغ ناز، سینه لطیفم را پاره پاره کرد.

وتی په‌ژمورده‌یه‌ ئه‌م لاله‌زاره‌ ئاوی تێ ئه‌گرم
گفت: این لاله‌زار پژمرده است، باید آن را آبیاری کنم.

شوکر هوشیاره‌ مه‌حوی تێ ئه‌گا دنیا خه‌راباته‌
خوشا به حال هوشیار که می‌داند دنیا سرای فناست.

كه‌ به‌دمه‌ستی بکا ئه‌هلی خراپه‌ی بۆچی لێ ده‌گرم
اگر اهل خرابات مست شوند، چرا از آنان گله کنم؟

---

له‌رزان له‌رزان هۆ له‌رزانه‌
لرزان، لرزان، چه لرزشی برپاست.

چین چین گیراوه‌ له‌و بانه‌
پارچه‌های رنگارنگ بر بام‌ها آویخته شده‌اند.

شایی و هه‌ڵپه‌ڕکه‌ی کوردانه‌
جشن و هه‌لپه‌رکی کردی برپاست.

قوربانت بم ئه‌ی بولبوله‌
فدایت شوم ای بلبل.

ده‌م له‌سه‌ر غونچه‌و لانه‌و گوڵه‌
که بر غنچه و گل و آشیانه آواز می‌خوانی.

سیست کردم ماڵ کاوله‌
خانه و کاشانه‌ام را آشفته و ویران کردی.

یاخودا هه‌روا گه‌رد و تۆزبێ
خدایا، همه جا پر از گرد و غبار باشد.

ده‌سرۆکه‌ی له‌ملان ئاڵۆزبێ
و دستار یار بر گردنش آشفته و پریشان باشد.

له‌یلا جێژنت لێ پیرۆزبێ
لیلا جان، عیدت مبارک باد.

باغی گوڵانت بێ ده‌سپێرم
باغ گل‌هایت را به تو می‌سپارم.

خونچه‌ به‌ خونچه‌ ده‌یژمێرم
غنچه به غنچه آنها را می‌شمارم.

یه‌کی که‌م بێ پێتی ئه‌بژێرم
اگر یکی کم باشد، آن را از تو می‌خواهم.

له‌رزان له‌رزان هۆ له‌رزانه‌
لرزان، لرزان، چه شور و حالی برپاست.

چین چین گیراوه‌ له‌و بانه‌
پارچه‌های رنگین بر بام‌ها آویخته شده‌اند.

شایی و هه‌ڵپه‌ڕکه‌ی کوردانه‌
جشن و رقص کردی برپاست.

قوربانت بم شه‌ماڵ وه‌ره‌
فدایت شوم ای نسیم، بیا.

ئه‌و کاغه‌زه‌م له‌بۆ به‌ره‌
این نامه مرا با خود ببر.

بیده‌ به‌ده‌ست ئه‌و دولبه‌ره‌
و به دست آن دلبر و محبوب برسان.